Αναστασίου Γιαννούλη
Γνώση – άγνωστο, θεωρία – πράξη, πίστη – επιστήμη… Έννοιες
τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες που εν τέλει ο τρόπος διαχείρισης τους μπορεί να
δημιουργήσει τέτοια απόσταση μεταξύ τους σαν τη λεπτή γραμμή που αν τη διαβείς
κάνει τον πιο μεγάλο έρωτα βαθύ μίσος.
Στην πορεία της ανθρωπότητας αλλά και της προσωπικής ζωής
μας παρατηρούμε ότι όσο αυξάνεται κι αποκτάται η γνώση, άλλο τόσο και ίσως
περισσότερο, διευρύνεται ο χώρος του αγνώστου. Στα πρώτα χρόνια της ανθρώπινης
παρουσίας στον κόσμο υποθέτω πως η μόνη έννοια του ήταν το τι θα φάει. Κάθε μια
ανακάλυψη/ εφεύρεση που έκανε έκτοτε σαφώς και διευκόλυνε την πορεία του αλλά
ταυτόχρονα άνοιγε διάπλατα πόρτες σε ανεξερεύνητα πεδία. Κι αυτό φυσικά θα
συνεχίζεται στο διηνεκές, η γνώση και η επιστήμη ποτέ δεν θα σταματήσουν να
εξελίσσονται. Αλλά πάντα θα είναι λιγότερες από το απόλυτο «όλον».
