Αιδεσ. Πρωτοπρεσβυτέρου
Γεωργίου Ρ. Ζουμῆ,
Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου
Ιερᾶς Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας.
Κοντά στήν πύλη τῆς Ναΐν γίνεται μία σημαντική συνάντησις. Ὁ Χριστός μέ τήν συνοδεία του συναντᾶ μιά ἄλλη συνοδεία, συνοδεία πένθιμη. Μιά χαροκαμένη μάνα, πού πρίν ἀπό λίγο ἔθαψε τόν ἄνδρα της, τώρα ὁδηγεῖ στά μνήματα καί τό μονάκριβο παιδί της.
Ὁ Χριστός τήν βλέπει νά κλαίει σπαρακτικά καί τήν σπλαχνίζεται, τήν λυπᾶται. Μή κλαῖς, τῆς εἶπε στοργικά. Ὕστερα ἀπευθύνεται στό νεκρό παιδί καί σήκω ἐπάνω τοῦ λέει. Τόν πιάνει ἀπό τό χέρι καί ζωντανό πλέον τόν παραδίδει στήν μητέρα του. Ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι ἐθαύμασαν καί δόξασαν τόν Θεό. Εἶπαν, ὅτι μεγάλος προφήτης φάνηκε ἀνάμεσά μας καί ὅτι ὁ Θεός δέν μᾶς ξέχασε, ἐπισκέφθηκε τόν λαό του.
Σήμερα λοιπόν πού ὁ Κύριος συναντήθηκε μέ τόν θάνατο καί τόν πόνο πού προκαλεῖ στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, ἄς δοῦμε ποιός φταίει γιά τόν θάνατο; ποιός τόν δημιούργησε;










